وَ خَسَفَ الْقَمَرُ

وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ

.

.

.

کنار علقمه قیامت شده بود!

دور از تو سهم دختر از این هفته هم پر
پس کی؟ کی از حال و هوای خانه غم پر؟

تا یاد دارم برگی از تاریخ بودی
یک قاب چوبی روی دست میخ بودی

توی کتابم هر چه بابا آب می داد
مادر نشانم عکس توی قاب می داد

اینجا کنار قاب عکست جان سپردم
از بس که از این هفته ها سر کوفت خوردم

من بیست سالم شد هنوزم توی قابی
خوب یک تکانی لا اقل مرد حسابی!

یک بار هم از گیر و دار قاب رد شو
از سیم های خاردار قاب رد شو

برگرد تنها یک بغل بابای من باش
ها! یک بغل برگرد، تنها جای من باش

ای دست هایت آرزوی دستهایم
ناز و ادایم مانده روی دست هایم

شاید تو هم شرمنده یک مشت خاکی
یک مشت خاک بی نشان و بی پلاکی

عیبی ندارد خاک هم باشی قبول است
یک چفیه و یک ساک هم باشی قبول است!!

تنها تلاشش انتظار است و سکوت است
پروانه ای که توی تار عنکبوت است

امشب عروسی می کنم جای تو خالی
پای قباله جای امضای تو خالی

ای عکس هایت روی زخم دل نمک پاش
یک بار هم بابای معلوم الاثر باش

عبد الکریم زارع

در مورد قسمت زنانه خالی‌الذهنم؛ لکن در مردانه مستراح مسجد شاه که ما توفیق آمد و شد داریم، درودیوارنویسی، یک سنّت مألوف است. خلق‌الله راضی نمی‌شوند حین اجابت مزاج دست‌شان بیکار بماند. با یکی لولهنگ برمی‌دارند، با دیگری سیاه‌مشق می‌کنند. یعنی هرکس گذرش می‌افتد اینجا، زائر و عابر و مسافر، یکی‌دو خط قلمی می‌کند گوشه مبال. خاطره‌ای، شعری، شعاری، مرده‌بادی، موعظه‌ای… خلاصه دریغ نمی‌کنند از ترشحات اندیشه و طبع‌شان. از تحلیل‌های سیاسی تا تصنیف‌های عشقی؛ از توصیه در باب آداب تخلّی، تا تحشیه بر مکتوبه‌های قبلی.

قصدم معارضه با مظاهر مدرنیته نیست، جان شازده! ولی باور کن آن فیس‌پوکی که دوست داری درش اسم‌نویسی کنی، از روی همین مستراح مسجد شاه ساخته‌اند. یک‌عده که مبتلا به لینت قلمی‌اند، نشسته‌اند دور هم، یا مطلب می‌نویسند، یا به هم حاشیه می‌زنند. به یکی هم که ابراز علاقه می‌کنند «شست» نشانش می‌دهند که یعنی «لایک». طابق النعل با گرافیک دیواری نمره‌های مبال.

از ما گفتن بود. خودت می‌دانی.